تحریک الکتریکی مغز TDCS

یکی از روش‌های تحریک مغز (TDCS (transcranial Direct Current Stimulation یا تحریک الکتریکی از روی جمجمه است. در این روش با استفاده از یک جریان الکتریکی ضعیف (حداکثر تا 2 میلی آمپر) نواحی خاصی از مغز را تحریک می کنند که این کار می تواند اثرات درمانی بر جای بگذارد. همچنین میتواند منجر به ارائه اطلاعات بیشتر در خصوص کارکرد مغز انسان نیز بشود.
اصول کار به این صورت است که دو الکترود یکی قطب مثبت و دیگری قطب منفی از طریق یک پد اسفنجی که با محلول رسانا خیس گردیده است بر روی سر قرار می گیرند. جریان الکتریکی توسط این الکترودها پس از عبور از نواحی مختلف (پوست سر، جمجمه و ...) خود را به سطح قشر مغز می رساند. جریانی که به این ناحیه رسیده نورون ها را دارای بار الکتریکی کرده و باعث ایجاد قطب مثبت و منفی می گردد که منجر به تغییر فعالیت آن ناحیه می شود.


بنا به اختلالی که وجود دارد در انجام این روش باید موارد زیر مشخص شده باشد:

- شدت جریان الکتریکی، مدت و جهت آن

- محل قرار گیری هر یک از الکترودها

- اندازه پدهای اسنفجی مورد استفاده

- تعداد جلسات

کاربردها:

از tDCS در درمان اختلالاتی مانند افسردگی، میگرن، بازتوانی پس از سکته مغزی، اعتیاد، وزوز گوش، پارکینسون، دردهای مزمن، اختلالات اضطرابی و اسکیزوفرنی استفاده شده است. همچنین آزمایش بر روی افراد سالم نشان داده است که این روش می تواند عملکرد شناختی آنان را بسته به منطقه ای که تحریک می شود افزایش دهد از قبیل توانایی های گفتاری و ریاضی، گستره توجه (attention span)، حافظه و ... 

کاربرد تحریک الکتریکی مغز (tDCS) در بیخوابی:
خواب یک پروسه مهم فیزیولوژیک برای حفظ عملکردهای حیاتی بدن و حفظ سلامت جسمی و روحی افراد به شمار می‌رود.
بیخوابی یکی از اختلالات خواب شایع بوده که در حدود ۱۰ درصد جمعیت عمومی مشاهده میشود. بیخوابی اولیه در نتیجه تغییراتی در عملکرد سلولهای مغزی حین خواب ایجاد میشود در حالیکه بیخوابی های ثانویه در نتیجه سایر بیماریهای جسمی و روحی یا عوارض داروها می باشند.
درمان رفتاری شناختی برای بیخوابی(CBT-I) اولین خط درمان بیخوابی های اولیه محسوب میشود ولی در جایی که در دسترس نبوده یا موثر نباشد درمانهای دارویی برای فرد بیخواب در نظر گرفته میشود. با توجه به شیوع بیخوابی درمان های دارویی بیخوابی همچنان جزو تجویز های دارویی گسترده در مراقبت های پزشکی است که همراه عوارض و وابستگی های دارویی چشمگیری می باشد.
با وجود تغییرات پاتولوژیک در فعالیتهای سلولهای قشر مغزی در بیخوابی، تنظیم فعالیت این سلولها از طریق تحریک الکتریکی مغزی میتواند جهت برگرداندن فعالیت طبیعی قشر مغزی ( کورتیکال) و شروع و پیشرفت خواب مناسب باشد بدون اینکه عوارض جانبی داروها را به دنبال داشته باشد. tDCS به عنوان یک تکنیک غیر تهاجمی تحریک مغزی روشی ایمن و بدون درد بوده که در این روش از طریق اعمال جریانهای الکتریکی مستقیم و ضعیف از طریق الکترودهای روی پوست سر به ناحیه انتخابی از مغز مدارهای تنظیم خواب و بیداری در قشر مغزی که دچار اختلال شده فعال میشود و از این طریق منجر به بهبود خواب افراد بیخواب میشود بدون اینکه عوارض نامناسبی را به همراه داشته باشد.
در مطالعات انجام شده، کاربرد tDCS در بیخوابی مزمن منجر به افزایش طول مدت زمان خواب، کاهش مدت زمان شروع خواب و افزایش کیفیت خواب بیماران شده است.
خصوصا در بیماران افسرده به همراه بیخوابی این روش درمانی میتواند علاوه بر بهبودی اضطراب و افسردگی اثر موثری روی کیفیت خواب در این افراد داشته باشد. tDCS میتواند به عنوان درمانی موثر و ایمن برای درمان بیخوابی اولیه مزمن در کنار داروها به شمار رود ، اگرچه نیاز به مطالعات گسترده تری در این زمینه است. "دکتر مهسا شجاعی، نورولوژیست، فلوشیپ اختلالات خواب "

خطرات و عوارض جانبی: 
تاکنون هیچ گونه خطری در مورد استفاده از این روش گزارش نشده است. اما از آنجایی که tDCS یک روش تحریک است اقدامات احتیاطی باید رعایت شود. از جمله استفاده از پروتکل صحیح و اجرای درست آن و همچنین توصیه به احتیاط بیشتر در افراد مستعد ابتلا به تشنج از قبیل صرع.

 

ما از کوکی ها برای بهبود وب سایت استفاده می کنیم.ادامه استفاده شما از کوکی ها در سایت رضایت شما را از کوکی ها نشان می دهد. سیاست کوکی من از کوکی ها استفاده می کنم. قبول کردن